De Bijbel, de Heilige Schrift

Bijbel komt van het Griekse ‘biblia’ en betekent ‘boeken’. De Bijbel is in twee delen verdeeld: het Oude- en het Nieuwe Testament en bestaat in zijn totaliteit uit 66 boeken. Deze zijn door 36 schrijvers, onafhankelijk van elkaar, geschreven. Het Oude Testament bevat 39 boeken, het Nieuwe 27.

1. Het Oude Testament
Onderzoek heeft aan het licht gebracht dat het Oude Testament omstreeks het einde van de 5e eeuw vóór Christus voltooid was. Het merendeel van de manuscripten die ten grondslag liggen aan de Bijbel, zoals wij die vandaag kennen, dateert echter niet van voor het eind van de 9e eeuw na Christus.

In 1947 werd een groot aantal Bijbelse handschriften ontdekt. Bedoeïenen vonden ten noordwesten van de Dode Zee fragmenten. Later werden nog meer vondsten gedaan. Verschillende manuscripten waren duizend jaar ouder dan de vroegst bekende Hebreeuwse Bijbelse geschriften.

Behalve van het boek Esther, werden van alle oudtestamentische boeken, óf hele boekrollen, óf manuscripten gevonden. Vastgesteld werd dat deze geschriften nauwelijks verschillen van de teksten waarop onze moderne bijbelvertalingen gebaseerd zijn. De verschillen die er zijn, hebben betrekking op spelling of zijn van grammaticale aard.

Onderverdeling
De boeken van het Oude Testament zijn te verdelen in:
a. geschiedkundige boeken (17)
De boeken van Mozes (eerste vijf), Jozua, Richteren, Ruth, de twee boeken van Samuël, de twee boeken Koningen, twee Kronieken, Ezra, Nehemia, Esther
b. dichterlijke boeken (5)
Job, Psalmen, Spreuken, Prediker, Hooglied
c. profetische boeken (17)
Jesaja, Jeremia, Klaagliederen, Ezechiël, Daniël, Hoséa, Joël, Amos, Obadja, Jona, Micha, Nahum, Hábakuk, Zefánja, Haggaï, Zacharia, Maleáchi,

2. Het Nieuwe Testament
Het Nieuwe Testament is geschreven in de eerste eeuw na Christus. Men kan het als volgt indelen.
a. geschiedkundige boeken (5):
het evangelie van Matthéüs
het evangelie van Marcus
het evangelie van Lukas
het evangelie van Johannes
de Handelingen der apostelen
b. de brieven (21)
1. van Paulus aan verschillende gemeenschappen en personen
2. van Jakobus, Petrus en Johannes
c. een profetisch boek:
de Openbaring

De evangeliën spreken over Gods voorzieningen voor de verlossing van de mens door Zijn Zoon Jezus Christus. In de Handelingen der apostelen wordt de beschrijving van het begin van de christelijke kerk gegeven. De verschillende brieven komen veelal tegemoet aan persoonlijke, geestelijke behoeften zowel voor de tijd waarin ze geschreven zijn als ook voor deze tijd. De Openbaring beschrijft onder andere de gebeurtenissen rond de uiteindelijke overwinning van Christus en Zijn koninkrijk over de machten van het kwaad.

Het Nieuwe Testament is niet de vervanging van het Oude Testament, maar de ontvouwing daarvan. Het Nieuwe Testament verklaart de geschriften van het Oude Testament nuttig voor de christen.

‘Want al wat te voren geschreven is, dat is tot onze lering te voren geschreven, opdat wij, door lijdzaamheid en vertroosting van de Schriften, hoop zouden hebben.’ (Romeinen 15:4). Zie ook 1 Korinthe 10:11.

De taal waarin het Nieuwe Testament is geschreven, is het Koinè Grieks, behalve het boek van Matteüs die in Aramees werd geschreven.

3. De Auteur
De bijbelboeken zijn geschreven door mensen, die vaak in totaal verschillende tijdsperiodes en culturen leefden. In eigen woorden beschreven zij wat God hun openbaarde. God is daarom de eigenlijke Auteur.
‘Want de profetie is voortijds niet voortgebracht door de wil van een mens, maarde heilige mensen van God, door de Heilige Geest gedreven zijnde, hebben ze gesproken.’ (2 Petrus 1:21).
‘Al de Schrift is van God ingegeven, en is nuttig tot lering, tot weerlegging, totverbetering, tot onderwijzing, die in de rechtvaardigheid is; opdat de mens van God volmaakt is, tot alle goed werk volkomen toegerust. ‘ (2 Timótheüs 3:16­–17).

De Bijbel is totaal verschillend van de boeken van andere, niet christelijke, godsdiensten. In deze godsdiensten spreken de mensen over hun god; in de Bijbel spreekt God tot de mensen.

4. Het nut van Gods woord
Gods woord is op verschillende manieren van betekenis voor ons. In de eerste plaats als steun op de levensweg. Psalm 119:105.
Ten tweede geeft het antwoord op drie grote levensvragen:
a. Waar komt de mens vandaan?
b. Waartoe leeft hij?
c. Waar gaat hij heen, wat is zijn toekomst?

In de derde plaats toont het Gods grote verlossingplan. Het middelpunt van de Bijbel en het plan van verlossing is Jezus Christus, de Zoon van God. Johannes 3:16. Hij zei: ‘Onderzoekt de Schriften; want u meent daarin het eeuwige levente hebben; en die zijn het, die van Mij getuigen.’ (Johannes 5:39).

Het dagelijkse onderzoek gaf de eerste christenen het inzicht en de moed om de waarheid, zoals die geopenbaard wordt in de Bijbel, te prediken. De gelovigen in Beréa zijn daarvan een goed voorbeeld. Handelingen 17:10–11.

Iedereen die er werkelijk naar streeft de ware betekenis van de Bijbel te leren kennen, kan rekenen op de hulp van de Heilige Geest (les 4 zal hierover gaan).
‘Maar God heeft het ons geopenbaard door Zijn Geest; want de Geest onderzoektalle dingen, ook de diepten van God.’ (1 Korinthe 2:10).

‘Maar de Trooster, de Heilige Geest, Die de Vader zenden zal in Mijn Naam, Diezal u alles leren, en zal u indachtig maken alles, wat Ik u gezegd heb.’ (Johannes 14:26).

Studie van de Bijbel is een middel om God te leren kennen, het verlossingsplan te begrijpen en de weg naar eeuwig leven te vinden. Kennis van Gods Woord behoort het fundament te zijn van waar christelijk geloof. Alleen de uitspraken van dat Woord kunnen de grondslag vormen voor echt geloof.
‘Zo is dan het geloof uit het gehoor, en het gehoor door het Woord van God.’ (Romeinen 10:17).

Salomo geeft een raad hoe dit ware geloof, en ook oprechte wijsheid, te vinden is. In Spreuken 2:3–6 zegt hij: ‘Ja, zo u tot het verstand roept, uw stem verheft tot de verstandigheid; zo u haar zoekt als zilver, en naspeurt als verborgen schatten; dan zult u de vreze van de Heer verstaan, en zult de kennis van God vinden. Want de Here geeft wijsheid, uit Zijn mond komt kennis en verstand.’
‘Ja, zalig zijn zij, die het Woord van God horen, en het bewaren.’ (Lukas 11:28).

In de Bijbel signaleert men de stem van de Almachtige.

5. Geloofwaardigheid
De verheven leer van de Bijbel kunnen we slechts door het geloof bevatten. Welke bewijzen zijn er voor zijn geloofwaardigheid? Of is het alleen zijn eer­biedwaardige ouderdom die hem betrouwbaarheid verschaft?

De moderne wetenschap heeft voor de authenticiteit van de Bijbel verschillende bewijzen – zowel archeologische als historische – opgeleverd. Opgravingen en vondsten hebben aan het licht gebracht dat de tekst met getrouwheid is overgele­verd (zie onder punt 1). In de Bijbel zijn veel voorspellingen gedaan over mensen, volken en grote wereldgebeurtenissen. De geschiedenis heeft bewezen dat deze profetieën zich na eeuwen of soms zelfs na duizenden jaren vervulden.

Een voorbeeld. Over Babel, de mooiste stad van de oude wereld, voorspelde de profeet Jesaja reeds lang voordat ze het hoogtepunt van haar macht had bereikt het volgende: ‘Ziet, Ik zal de Meden tegen hen verwekken, die het zilver nietzullen achten, en aan het goud zullen zij geen lust hebben. Maar hun bogen zullende jongelingen verpletteren, en zij zullen zich niet ontfermen over de vrucht vande buik; hun oog zal de kinderen niet sparen. Alzo zal Babel, het sieraad van de koninkrijken, de hovaardigheid van de Chaldeeën, zijn zoals God Sódom en Gomórraomgekeerd heeft. Daar Zal geen woonplaats zijn in eeuwigheid...’ (Jesaja 13:17–20).

De historie zegt dat de Meden en de Perzen in 539 voor Christus onder koning Cyrus (= Kores in de Bijbel) Babylon veroverden. Eén deel van de profetie vervulde zich toen.

De stad werd in die tijd nog niet verwoest; het werd de hoofdstad van het Medo­-Perzische rijk. Later, tijdens de regering van Seleukes Nicator over het oostelijke deel van het voormalige rijk van Alexander (het Griekse wereldrijk), verloor de stad zijn belangrijke positie. Omstreeks 305 voor Christus liet deze Seleukes ongeveer 70 km ten noorden van Babylon een nieuwe hoofdstad bouwen. Het materiaal voor deze stad werd genomen uit Babylon. Enkele eeuwen daarna, tijdens de regering van Traianus, een Romeins keizer die regeerde van 98 tot 117 na Christus, werd de stad totaal verwoest. Daarmee ging weer een deel van de profetie in vervulling.

De stad is nooit meer herbouwd, zoals deze profetie voorspelde. Ook Jeremia kondigde dit oordeel over Babylon aan (Jeremia 51:64).

6. Gezag
Aan de bewezen uitkomst van de vele profetieën ontleent de Heilige Schrift zijn gezag. Maar niet alleen hieraan. Verschillende schrijvers geven ook andere argumenten.

‘Al de Schrift is van God ingegeven, en is nuttig tot lering, tot Weerlegging tot verbetering, tot onderwijzing, die in de rechtvaardigheid is; opdat de mens Gods volmaakt zij, tot alle goed werk volmaakt toegerust.’ (2 Timótheüs 3:16–17). Tot driemaal toe beriep Jezus Zich op het geschreven woord door te zeggen: ‘Er is (staat) geschreven…’ Zie Matthéüs 4:4, 7 en 10.

Met betrekking tot de vele belangrijke levensvragen behoort het standpunt van de christen te zijn: ‘Er staat geschreven.’ Alleen de Bijbel behoort zijn richtsnoer te zijn. Leerstellingen zijn alleen dan aanvaardbaar wanneer ze in overeenstemming zijn met Gods Woord. Hierbij is het van belang de Bijbelse uitspraken letterlijk op te vatten. Tenzij het duidelijk is dat het handelt om beeldspraak of zinnebeelden (symbolen) in visioenen en profetieën.

Tot slot van deze eerste artikel nog een kleine opmerking: niet alles wat de Bijbel beschrijft, kan de mens begrijpen.

Lees hierbij Deuteronomium 29:29 en 2 Petrus 3:16.