Alleen mensen en hun huisdieren eten teveel

Wij eten te veel en verklaren het teveel aan lichaamsgewicht wel eens door te zeggen dat we nu eenmaal roofdieren zijn-. Eten is diep in ons lid ingeworteld. Maar is dat wet zo?

Neem bijvoorbeeld Piranha’s. Met hun scherpe tanden kunnen ze een hele os, die in het water is gelopen, in enige minuten tot op het blanke bot af knagen. Zou een piranha bij een overvloed aan eten nu ook moddervet worden? De gedragsonderzoeker R, Fox bewees met een experiment dat daarvan geen sprake zou zijn. Hij deed in een aquarium, waarin twee piranha’s van tien centimeter leefden, vijfentwintig even grote goudvissen. In plaats van de verwachte vreetpartij aten de piranha’s iedere dag een goudvis, die ze ook nog onder elkaar verdeelden. Dat is hun normale dagelijkse behoefte. De piranha’s beten wel de vinnen van de goudvissen af waardoor deze rechtop in het water bleven hangen, niet in staat zich te verplaatsen. Zo vormden ze een in onze ogen macabere voorraadschuur. De piranha’s overaten zich dus absoluut niet

Koolmeesjes zullen deze winter hetzelfde doen: ze eten nooit een voedselbron helemaal op, maar gaan op zoek naar een volgende. Ze gunnen zelfs liever een andere vogel ook een hapje, dan dat zij hun hele voorraad opmaken. Dus ook vogels zullen zich niet overeten. Een nog mooier voorbeeld is de reuzenpython. Hij kan gerust een wildzwijn eten, maar als hij de keuze heeft tussen een rat of een zwijn, kiest hij voor de rat. Daar heeft hij voldoende aan voor twee weken. Na een zwijn als feestmaaltijd verorberd te hebben, zou de python lange tijd compleet gevloerd zijn en daardoor niet tot enige verdediging in staat zijn. Ook koeien in de wei hebben vaak een overvloed aan sappig gras, toch zijn zij nooit te dik. Een ingeworteld instinct beschermt ze daar tegen. Alleen mensen doen dat wel en helaas ook de met hen levende huisdieren. Vermoedelijk komt dat doordat wij niet meer dagelijks bang hoeven te zijn voor ons hachje. Dieren in nood braken hun overtollige voedsel uit om lichter te zijn om zo beter te kunnen vluchten. Dieren, die in een hun onbekende omgeving worden gebracht en zich daardoor onzeker voelen, weigeren vaak lange tijd te eten. Ze kunnen zichzelf zelfs doodhongeren. Dieren doen bij sterke angst maar een ding: vasten. Angst is in de natuur dus een eetlustremmer. Mensen daarentegen kunnen hun angsten juist wegeten. Daarbij hoort angst niet meer bij ons dagelijks leven en dat geldt ook voor onze huisdieren. Daardoor zijn de ergste angsttoppen uit hun gevoelsleven verdwenen en kunnen zij zich net als wij overeten. ‘Kunstmatige’ geuren spelen daarbij ook een rol.

Het verschil tussen het leven van ons en onze huisdieren en dat van wilde dieren is dat de laatste deze eetlustopwekkende stoffen onder normale omstandigheden helemaal niet zullen ruiken. Dat ligt in onze samenleving wel even anders: supermarkten verspreiden bijvoorbeeld met opzet de lekker makende geur van versgebakken brood. En ook onze huisdieren ruiken de hele dag de meest verrukkelijke zaken. Zij hebben net als wij daardoor haast constant trek. Helaas kunnen wij het ondanks gezondheids- en schoonheidsidealen niet opbrengen die trek te weerstaan. En we kunnen de smekende blik van onze viervoeters niet weerstaan. Waardoor wij en onze huisdieren te dik zijn. Dikke dieren leven minder lang en minder prettig. En de meeste hebben bij ons een saai bestaan. Hun tol voor een leven zonder zorgen is wel erg hoog.